Projekt studencki był wykonywany jako część większego projektu badawczego, którego głównym celem było rozwijanie nowych technik analitycznych, opartych na modyfikacjach fazy stacjonarnej do chromatografii powinowactwa. Za pomocą tych metod przeprowadzane były separacje proteaz w próbkach biologicznych.

Strategia działania polega na wiązaniu danej proteazy do inhibitora, uprzednio zimmobilizownego na fazie stacjonarnej, oraz na możliwości wymywania innych białek, które nie wykazują interakcji z danym liganiem.

W badaniach skupiono się na rodzinie enzymów z grupy MMP z powodu ich ważnej, destrukcyjnej roli w chronicznych stanach zapalnych. Jako modyfikowana faza stacjonarna używane były szklane ziarna o kontrolowanej porowatości (CPG beads) z powodu ich szczególnej faktury powierzchniowej oraz wysokiej mechanicznej wytrzymałości, które to czynią je odpowiednimi do zastosowania w systemie HPLC. Oczyszczony MMP-12 był używany do opracowania i testowania metody. Jako zimmobilizowanego ligandu używano handlowo dostępnego inhibitora MMP zawierającego grupę -NHOH. Ligand ten wykazuje dobre własności wiążące Zn i jest analogiem tripeptydowego substratu (H-Pro-Leu-Gly-NHOH).

Niespecyficzne wiązanie protein było zniesione przez silanizację ziaren przy pomocy GOX, co wykazano przy użyciu MMP-12 i BSA. Gęstość upakowania ligandów wynosiła 39,9 mM, a K_I(im) jako wartość stałej równowagi reakcji unieruchomionego inhibitora i MMP-12 wynosiła 8,9 µM.

Porównując te wartości z wcześniej otrzymanymi dla ziaren safarozowych (gęstość upakowania liganiu 9,8 mM; K_I(im)=59 µM) stwierdzono, że modyfikowane szklane ziarna prawdopodobnie mają lepsze własności jako faza stacjonarna w chromatografii powinowactwa do separacji proteaz z próbek biologicznych.