Tiouracyle to związki biologicznie czynne, mające bardzo różnorodne zastosowania. Jako najważniejsze wymienia się ich zdolność do regulacji funkcji tarczycy – stosowane są w leczeniu nadczynności tego gruczołu. Związki z tej grupy używane są również nielegalnie jako środki przyrostu masy bydła.

Celem pracy była ocena możliwości oznaczania tiouracyli w próbkach moczu przy zastosowaniu woltamperometrii inwersyjnej.

6-benzylo-2-tiouracyl (BTU) został wybrany jako przykładowy związek z grupy tiouracyli. Optymalne warunki dla oznaczania BTU, w których związek daje wysoki, pojedynczy sygnał zostały ustalone dla próbek moczu (pochodzących od osób pozornie zdrowych) z dodatkiem związku. Optymalnym środowiskiem dla tych pomiarów okazał się bufor węglanowy o pH 10,8 i stężeniu 0,5 mol∙l^-1. Dobrany doświadczalnie potencjał i czas zatężania wynosiły odpowiednio -200 mV i 180 s.

W podanych warunkach wyznaczone zostały krzywe wzorcowe dla próbek moczu z dodatkiem związku, pochodzących od różnych osób. Wyznaczona prosta wzorcowa zawiera się w zakresie stężeń od 2∙10^-8mol∙l^-1 do 2,5∙10^-7 mol∙l^-1 w naczynku pomiarowym, co przekłada się na zakres stężeń od 1·10^-6 mol∙l^-1 do 1,25·10^-5 mol∙l^-1 w próbce moczu.

Eksperyment będący ukoronowaniem badań nad BTU pozwolił wykryć i oznaczyć związek w moczu ochotnika, po jednorazowym przyjęciu dawki leku. Wartość stężenia wyznaczona została metodą dodatku wzorca, a także porównana z prostą wzorcową otrzymaną dla tej samej osoby, w moczu pobranym bezpośrednio przed przyjęciem leku.

Sprawdzono również możliwość oznaczania w moczu MTU i PTU stosując wybrane dla BTU optymalne warunki pomiarowe.